. Media .. Pizza! Sbb I craving pizza .. Aku menarik keluar bathrobe dari dresser perlahan.
Lantas ku sarungkan di tubuh rampingku ini.
Jam di dinding berdetak dan menginjak ke angka 10 malam.
Aku mengurut perlahan bahuku, terasa seakan ada bebanan berat yang menantiku.
Fuhhh! Penat betul harini.
Sekarang dua benda dah settle.
Yang tinggal problem dengan Dary je lagi.
Faiq dah okay.
Haih mintak-mintak semua okay lah.
Belum sempat aku menekan remote tv, rancangan di tv sudah tersiar indah.
Indah sangat ke? Aik, bila masa pulak aku switch on tv ni? Siapa yang on kan? Jangan cakap benda tu ganggu aku.
Aku takut.
Aku memerhati sekeliling, mencari sesuatu yang tidak aku inginkan muncul.
Korang pikir apa? Yes! Aku pon pikir hantu jugak.
Aku carilah, kot kot ada dok bertenggek atas dresser ke apa kan? Bolehlah aku buka silat kan? Amboi cakap besar.. Namun pencarianku tidak membuahkan hasil.
Buat penat je.
Tapi aku pelik dah kenapa tv ni? Takkan lah rosak.
Tiba-tiba je on sendiri.
Eh kalau rosak dia takkan on sendiri, rosak mestilah tak boleh on langsung.
Asal pulak aku ni kurang cerdik? Hmmm "Ehemmmm.
" Bunyi suara something.
Yes, dia berdehem.
Mukaku berubah panik.
Benda ni dah advance dah! Tadi tolong switch on tv.
Sekarang dia tegur pelan-pelan pulak.
"Kau jangan ganggu aku.
Aku tak ganggu hidup kau.
Tolong aku merayu jangan ganggu aku, jangan ganggu keluarga aku.
Aku taknak diselubungi dengan perkara misteri macam ni.
Kau pergi dari sini sebelum aku, aku panggil ustaz untuk halau kau.
Nyah kau dari sini!!!" Aku memberi amaran keras.
Keras sangat ke amaran aku? Dah macam buat karangan dah panjang berjela.
Hafal skrip eh Maya? Confirm hantu tu tengah gelak guling-guling dengar amaran kau tu.
Huh, kesah pulak aku kan.
"Krukkkkkkkkkkkkkkkk krakkkkkkkkkkkkk krukkkkkkkkkkkkkkkkkk krakkkkkkkkkkkkkkkkk" Alamak! Benda ni makin kacau aku.
Dia main gurau bodoh pulak dah.
Tak lawak weh main cakar cakar dinding.
Sumpah! Aku takut.
Pukul 10 malam, malam jumaat macam ni.
Kau rasa? Kalau kena dekat orang lain aku rasa dah lama korang lari kan? Tak aku bukan macamtu.
Aku still je dekat sini.
Aku lek je aku steady.
Maaf riak sikit.
Eh? Namun, cakaran di dinding makin lama makin kuat.
Aku dah rasa macam nak terkucil dah ni.
Pantas aku lompat naik atas katil empuk milikku dan aku menyorok di balik blankets.
Surah Al Fatihah tidak putus-putus keluar dari bibir manis ku.
Tidak terlupa juga surah 3 Kul dan ayat Kursi namun cakaran di dinding makin lama makin kuat.
Orang orang tua cakap, kalau kita baca surah apa-apa tapi takde effect tu maknanya kita hanya baca sahaja tanpa memahami maksudnya? Yes! Bacaanku berterabur, entah di mana tajwid di mana letaknya sebutan yang betul.
Aku menangis sendirian, makin lama makin kuat tangisan ku hamburkan.
Dalam masa yang sama, aku malu dengan diri sendiri.
Time macam ni baru ingat Allah.
Time senang mana aku? Aku terduduk malu.
Darjatku di hadapan Allah sangat-sangat kecil, aku malu.
"Ya Allah.
Tolong aku Ya Allah.
Tolong Aku.
Tolonglah hambaMu ini.
" Aku berdoa di selang seli kan dengan tangisan seorang hamba yang lemah.
Makin lama makin syahdu dan bunyi cakaran di dinding juga turut berhenti.
Alhamdulillah! Aku lega.
Terima kasih Ya Allah.
Sumber:Internet